من سال های سال مردم
تا اینکه یک لحظه زندگی کردم ،

تو می توانی

یک ذره

یک مثقال

مثل من بمیری ؟

          به این فکر می کنم که چطور بعد یکسال که از آخرین حضور من سر کلاس و درس میگذره هنوز همون روحیه ها رو با خودم حفظ کردم.تو این ۵ روز گذشته مثل سالهای دانشگاه وقتی به کلاس وارد میشدم بدون هیچ حرکت اضافه ای خودمو به آخرین ردیف و آخرین صندلی میرسوندم و در دنج ترین نقطه خودمو محسور از دیگرون می دیدم و چقدر از این بابت خوشحال میشدم.بازم مثل قبل بیشتر از اینکه درس  و حرفی که استاد میزنه برای من دلیل موندن تو کلاس باشه این حضور تو جمع افرادی که نه من درست میشناسمشون نه اونا منو .هنوزم سر کلاس با تمام شیطنت هام ساکتم .هنوزم این جذابیت استاده که منو وا میداره که به حرفاش گوش کنم یا نکنم . هنوز اگه استاد به دلم نشینه از همون لحظه اول کلاس برام جهنمه.هنوز ...

          هنوز از دیدن و گذراندن ساعاتی با افرادی که نه من اونا رو میشناسم نه اونا منو احساس خوشایندی دارم چون ...